Παράλληλη Εικαστική Δράση
Behnaz Fazelian (Εικαστικός, Φινλανδία) σε συνεργασία με τις Νάσια Κελεπέσιη, (Peífoímeí, Κύπρος) και Γεωργία Ανδρέου, (Χορογράφο & Χορεύτρια, Κύπρος) στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Έργου ALTER EGO
Είναι ένα διαδραστικό καλλιτεχνικό έργο που έχει σχεδιαστεί για να εμπλέξει το κοινό του φεστιβάλ σε μια συλλογική εξερεύνηση των ονείρων και των προσδοκιών του. Καλώντας τους συμμετέχοντες να γράψουν τις επιθυμίες τους σε ένα κοινό κομμάτι ύφασμα και να το διακοσμήσουν με μαλλί και κλωστές κεντήματος, στοχεύουμε στη δημιουργία ενός ζωντανού μωσαϊκού που συμβολίζει τα ποικίλα και αλληλένδετα οράματα ενός ουτοπικού μέλλοντος.
Βήμα Σε Νέους Καλλιτέχνες, Πειραματική σκηνή
Έχει ειπωθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους το πώς εμείς μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, κάτι το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ανέφικτο και ουτοπικό. Σπανιότερα λέγεται το πώς να αλλάξουμε τους εαυτούς μας – στόχος ρεαλιστικός, που αν τον ακολουθήσει ο καθένας προσωπικά, η ουτοπία θα έχει ήδη δημιουργηθεί.
Αυτό το performance περιλαμβάνει λόγο, ποίηση, physical theatre και τραγούδι. Ένας χαρακτήρας επί σκηνής μοιράζεται σκέψεις, ανησυχίες, βιώματα και όνειρα. Το performance θα θίξει τους γρήγορους ρυθμούς της σύγχρονης καθημερινότητας και την στοργικότητα που ξεχνάμε πολλές φορές να δείξουμε στον εαυτό μας, οδηγώντας μας σε ψυχικές ασθένειες όπως η αγχώδης διαταραχή και η υποχονδρίαση. Θα παρουσιάσει ερεθίσματα από το περιβάλλον που επηρεάζουν το άτομο, και την προσπάθειά του να τα διαχειριστεί.
Performance
Χρησιμοποιώντας εργαλεία όπως η ποίηση, η μουσική και η παραστατική τέχνη (action performance) η Μελίσσα είναι έτοιμη να αφήσει τον εαυτό της να βγει από τα κουτιά που την έχουν περιορίσει και να επιτρέψει στον εαυτό της την ελευθερία να μιλήσει και να δράσει ακολουθώντας τη ροή και χωρίς φίλτρα. Η ζωή έχει καταστήσει σαφές ότι δεν μπορούμε πλέον να απομακρυνθούμε από όλα όσα αποφεύγαμε. Ζούμε στη σκιά της πολιτικής διαφθοράς και σε ένα σύστημα που ωφελεί μόνο κάποιους και αγνοεί ή υποτάσσει άλλους. Έχουμε χάσει τη φυσική μας ελεύθερη έκφραση, τη χαρά και την ακεραιότητά μας και είμαστε πολύ εξαντλημένοι για να έχουμε συμπόνια ο ένας για τον άλλον. Οι συνθήκες της ζωής μάς αναγκάζουν να κοιτάξουμε αυτά στα οποία ήμασταν τυφλοί, τόσο εσωτερικά όσο και στην κοινωνία ως σύνολο. Με αυτή την παράσταση η Μελίσσα θέλει να εξαλείψει την άνεση του προσχεδιασμού και της πρόβας, ώστε να εμφανιστεί εκτεθειμένη και ειλικρινής με τα συναισθήματά της και την αλήθεια της στιγμής. Θέλει να χρησιμοποιήσει την παράσταση ως τελετουργία για να εκφράσει τη θλίψη, το θυμό και να εξερευνήσει την ύπαρξη με δυσφορία, ώστε να μπορέσει τελικά να επιστρέψει στις βασικές αξίες της χαράς, της ευχαρίστησης και της κοινότητας.
Ένα έργο για τη Γάζα της Caryl Churchill
Μονόλογος- Πειραματική σκηνή – Πολιτικό θέατρο
Το έργο της Caryl Churchill, Seven Jewish Children (Ένα έργο για τη Γάζα), παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 2009 στο Royal Court Theatre του Λονδίνου. Γράφτηκε ως απάντηση στους εντατικούς βομβαρδισμούς που έγιναν στη Γάζα την περίοδο 2008-2009 από το κράτος του Ισραήλ.
14 χρόνια μετά, η λωρίδα της Γάζας βομβαρδίζεται εδώ και (ήδη) τριάντα μερόνυχτα, με έναν τραγικό απολογισμό: πάνω απο 10.000 νεκροί, η πλειοψηφία αυτών παιδιά και γυναίκες.
Ο μονόλογος έρχεται να μιλήσει για την ιστορία, την παραχάραξη αυτής από τους νικητές, και το τι πρέπει ο καθένας από εμάς να λέει ή να μην λέει στα παιδιά, στην επόμενη γενιά.
Η Νικολέττα Παναγιώτου, καθοδηγούμενη από μια ανάγκη να ακουστεί το δίκαιο σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» πέρα από τα στόματα των διαδηλωτών ανά τον κόσμο αλλά και από τα στόματα των καλλιτεχνών, που έχουν κατά την άποψή της καθήκον να παίρνουν θέση στα πολιτικά ζητήματα της εποχής τους, μετέφρασε, διασκεύασε και σκηνοθέτησε αυτό το συγκλονιστικό έργο της Caryl Churchill. Ακουμπώντας δύσκολα ζητήματα με ειλικρίνεια και τρυφερότητα, το ποιητικό κείμενο της συγγραφέα αναγκάζει το θεατή να αντιληφθεί την σιγή του ως συνενοχή, την ίδια στιγμή που στη γειτονιά του εδώ και δεκαετίες ένας λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα σύγχρονο απαρτχάιντ, την ίδια στιγμή που συντελείται μια γενοκτονία.
Μουσική παράσταση
Ουτοπία – Όταν οι ατελείς άνθρωποι επιχειρούν την τελειότητα – προσωπική, πολιτική, οικονομική και κοινωνική – αποτυγχάνουν. (Τόμας Μορ)
Μία παράσταση που βασίζεται στον πειραματισμό εν ώρα παράστασης. Βασισμένο στην ιδέα ενός καλλιτέχνη που είναι οργανοπαίκτης και τραγουδιστής, και προσπαθεί να συνδυάσει τις τέχνες του σε υφιστάμενα τραγούδια και πρωτότυπες συνθέσεις. Κομμάτια που φτιάχνονται και χτίζονται επί τόπου, μπροστά στον ακροατή με μία κιθάρα, κρουστά, φωνή και φωνητικά, πλήκτρα και sound effects στην πιο διαδραστική μορφή μίας παράστασης όπου ο καλλιτέχνης συνθέτει το τραγούδι ζωντανά από την αρχή, χρησιμοποιώντας λούπες.
Στην παράσταση θα ακούσετε παραδοσιακά κυπριακά τραγούδια, ιστορίες, πρωτότυπα τραγούδια της Άννας, και τραγούδια που γνωρίζουμε που όμως στη διαδικασία του πειραματισμού δεν μειώνεται η μουσική-ιστορική τους αξία.
(Μουσικός, Φινλανδία) στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Έργου ALTER EGO
Η συλλογική μουσική εμπειρία είναι ένα εργαστήριο εμπνευσμένο από τις ροές του Música do Círculo. Το Música do Círculo είναι μια συλλογική μουσική συνάντηση αυτοσχεδιασμού βασισμένη σε κύκλους, που χρησιμοποιεί τη μουσική του σώματος (τραγούδι, κρουστά και κινητικά μέσα), η οποία είναι δομημένη γύρω από μουσικά παιχνίδια που συνδέονται σε ροή και φέρει τις αρχές της συνεργασίας και του διαλόγου. Ένας κύκλος που δημιουργεί αλληλεπίδραση, σύνδεση και δημιουργικότητα, όπου όλοι είναι ευπρόσδεκτοι και καλούνται να εκφραστούν και να σχετιστούν μεταξύ τους με ακεραιότητα, παρουσία και στοργή.
Παραστατικό αποτέλεσμα κινησιολογικού εργαστηρίου
Μέσα από συναντήσεις δημιουργήθηκε ένα μοίρασμα μεταξύ ανθρώπων και ανταλλαγές πάνω σε έννοιες όπως, σεβασμός, αγάπη, κατανόηση, παραχώρηση, ενδιαφέρον, ελευθερία έκφρασης και δράσης.
Μέθοδοι όπως διάλογος, αυτοσχεδιασμός, διαλογισμός, ασκήσεις αυτόματης γραφής, καταγραφή εμπειριών και άλλες κινησιολογικές κυρίως δράσεις, επιτρέψαν αυτή την εξερεύνηση και βοηθήσαν την ομάδα να δουλέψει πάνω στη σημασία του να αλλάζω, να αποφασίζω, να μεγαλώνω και να αναγεννιέμαι με τη δική μου φωνή.
Το εργαστήριο ήταν ένα ταξίδι που έδωσε χώρο στα σώματα να ελευθερωθούν έστω για λίγο από συνήθειες, από πρέπει και από μοτίβα μνήμης που κουβαλούν.
Αποτέλεσμα αυτών των συναντήσεων είναι μια performance στην οποία performers είναι οι συμμετέχοντες αυτών των συναντήσεων.
Η Μύρια Αργυρού παρουσιάζει την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που μεγαλώνει και προσπαθεί να απαλλαγεί από τον σεξισμό και τα κοινωνικά στερεότυπα. Το έργο αποτυπώνει τις καθημερινές ανησυχίες και προβληματισμούς, αναδεικνύοντας τη μετάβαση από την παιδικότητα στην ενηλικίωση.
Contemporary performance
Μέσα από το έργο “Sweet Nightmare”, η Nasia Kelepeshi παρουσιάζει μια παράσταση που αναδεικνύει την προσπάθεια μιας γυναίκας να προσαρμοστεί στα κοινωνικά στερεότυπα και τους κανόνες της πατριαρχικής κοινωνίας. Με όμορφες και αισθησιακές κινήσεις, αντικείμενα και μουσική, δημιουργεί εικόνες γεμάτες αντιθέσεις πάνω στη σκηνή, διερευνώντας την ένταση μεταξύ ονείρου και εφιάλτη.
Μέντορας: Μαρία Ιόλη Καρολίδου
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Στέλιος Θεοχάρους
Η Ναταλία Παναγιώτου, μέσα από το σόλο έργο της, θέτει ερωτήματα για το πώς καθορίζεται η ταυτότητά μας και η ζωή μας. Αναζητά τη ρίζα της ταυτότητας και το ρόλο του πατριαρχικού συστήματος, με έμφαση στη θέση της γυναίκας. Με χιούμορ και αμεσότητα, προσκαλεί το κοινό σε διάλογο.
Αντωνία Χαραλάμπους & Γιώργος Καλογήρου
Μουσικοθεατρικό δρώμενο