ΓΑΡΥΦΑΛΛΙΑ
- Μάϊος 4 / 5 / 11 / 12 / 18 / 19, 2019
- Flea Theatre
Κάποιες ιστορίες πρέπει να τις λέμε ακριβώς όπως είναι.
Κάποιες ιστορίες απλά πρέπει να τις λέμε.
Αν δεν τις λέμε, είναι παραμύθια και τα παραμύθια είναι μόνο αγγελικά πλασμένα.
Οι ιστορίες που λέμε είναι ο κόσμος που ζούμε, μια “κλωστή” μακριά από τα παραμύθια!
Η Γαρυφαλλιά περνάει πολλές ώρες της ημέρας στο εργαστήρι – ατελιέ του θεάτρου όπου εργάζεται, ράβοντας και επιδιορθώνοντας κουστούμια.
Μοναδική της συντροφιά, τα δημιουργήματά της.
Η Γαρυφαλλιά τα βάζει με το σύστημα, τα στερεότυπα, τις αξίες της κοινωνίας, τον ρατσισμό, με την ίδια, με μία κλωστή.
Χορεύει – τραγουδά- διαμαρτύρεται – αγαπά-αναπολεί.
Προσπαθεί να χάσει όσα πρέπει να χαθούν και να βρει ότι πρέπει να βρεθεί.
Αντισυμβατική και παράτολμη, θα μπορούσε να ηγηθεί της επανάστασης της μοναξιάς. Άλλωστε για ποιον δουλεύουμε;
Κύριος χορηγός Πολιτιστικές Υπηρεσίες.
Γαρυφαλλιά
Ερμηνεία: Μικαέλλα Κάσινου
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Στέλιος Θεοχάρους
Σκηνικά – Κοστούμια: Μικαέλλα Κάσινου
Μουσική: Μαρία Κάσινου
Κίνηση: Γεωργία Ανδρέου
Ηχητικά εφέ: Πέτρος Σωλιάτης
Σχεδιασμός φωτισμού: Παναγιώτης Λουκά
Βοηθός σκηνοθέτη: Άντρια Χατζηστεφάνου
Σχεδιασμός αφίσας: Άννα Μαρια Χαραλάμπους
Διαφημιστικό τρέιλερ: Νικόλας Καρατζάς
Διεύθυνση σκηνής: Στέφανη Μουρούζη
Θερμές ευχαριστίες: Στέλιος Καυκαρίδη, Νιόβη Χαραλάμπους, Λάκης Γενεθλής, Μαρίνα Φραγκεσκίδου.
Σημείωμα κειμενογράφου:
«Γουστάρω τους περίεργους, τους παράξενους, τους παρανοϊκούς. Εκείνους που χαστούκισε η ζωή τόσες πολλές φορές που πλέον δεν ξέρουν τι πάει να πει η λέξη «πόνος». Τι να τους κάνω τους άβγαλτους, τους ξενέρωτους και τους «καθώς πρέπει» γλυκανάλατους; Δεν θέλω να ακούω για τα ασήμαντα της καθημερινότητας τους. Θέλω να ακούω για τέρατα, αγάπες και αυταπάτες. Για φόβους, εθισμούς και ψυχαναγκασμούς. Στην τρέλα μου ψάχνω μόνο για συνοδοιπόρους σαν κι εμένα. Μ’ ακούς;»
Δανεισμένα «σοφά λόγια» ενός «ξενύχτη» στο ιντερνετ…
Η Μικαέλλα επιδιόρθωνε ένα κουστούμι εκείνη τη στιγμή, ενώ της διάβαζα το πιο πάνω απ’ το κινητό μου. Ήταν Ιούνιος του 2018… Χαμογέλασε.
«Πώς θα τη λένε;» με ρώτησε.
«Γαρυφαλλιά» της απάντησα.
Τις επόμενες μέρες άρχισε να χτίζεται το κείμενο με ευαισθησία και μια ρομαντική διάθεση, αλλά ταυτόχρονα γειωμένα στη σκληρή πραγματικότητα για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνική σκακιέρα σήμερα και για το τι κουβαλάει στο σακίδιο εμπειριών της.
Και η μάνα δούλευε…δούλευε, μαγείρευε, καθάριζε το σπίτι και μας διάβαζε και τα μαθήματα μας.
Σκέφτηκα πως αν προσπαθήσω να γράψω κάτι για όλους, στο τέλος δεν θα αφορά κανέναν.
Αν όμως γράψω ένα κείμενο με τη δική μου καθαρή αλήθεια, ίσως τελικά και να αγγίξει κάποιους.
Και ο πρώτος που έδωσε το παρών του ήταν η Μικαέλλα.
Δές πέρα από την «εικόνα».
Ένα χρόνο μετά…
Για τη μητέρα μου.
ΣΥΛΛΟΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ
